09 Şubat 2010, Salı
saat: 00:40
Bıraktım küncecan.. Becerip her şeyi oluruna bıraktım.. Gördüm ki böyle bırakınca yoluna giriyormuş bi şeyler.. Acılar törpüleniyormuş, sevenler bir-bir ortaya çıkıyormuş, hava güzel kokuyormuş mesela, göz güzel bakıyormuş.. Yenen makarnalar lezzetleniyormuş, içilen şaraplar daha da bi tatlanıyormuş tatlı insanlarla..
Bıraktım küncecan.. Su akar yolunu bulurmuş.. Terra suya kapılır, nereye gittiğini umursamazmış.. Var olanları yok, yok olanları var sayarmış.. Kendine yeni bi dünya yaratırmış, yarattığı dünyayı severmiş.. O dünyadaki insanları da sevebilirmiş.. Sevdiği insanlar kıymetini bilebilirmiş.. O dünyada Terra acı çekermiş; ama güçlüymüş artık - üstesinden gelebilirmiş.. Kötü anıları unutabilirmiş mesela, iyilerini bırakabilirmiş aklında..
Bıraktım küncecan.. Her aşk bitermiş.. Kalbin yarası bile becerip kabuk bağlarmış.. Görülürmüş ki aslında aşk fedakarlık ettiğin kadar kıymetli olurmuş, fedakarlıklardan vazgeçtiğinde gerçekler yüzüne çarparmış insanın..
Bıraktım küncecanım.. Kendimi, o kocaman kollarına bıraktım.. Kendimi, uyuduğumu sanırken "saagapo poli, para poli" diyen fısıltıya bıraktım.. Kendimi, masumiyetine-çocukluğuna-saflığına bıraktım.. Kendimi, aradığıma bıraktım.. Kendimi, kendime bıraktım küncecan..
Hadi, bi ses bana "doğru yapıyorsun" desin..
