11 Şubat 2010, Perşembe
saat: 17:46
yazacak bir şey yok, biz bu lanet akışkanlık içinde çürümeye mahkum edilmişiz. beklemediğim durumların her seferinde taş gibi alnıma çakılması, beynimin dış dünyayı gözetlemek maksadıyla açtığı yarığı o kadar genişletti ki, akan kanı durduramıyorum artık., düşüncelerime ve dilime sahip olamıyorum.
bir acaibim, bir acaibiz ya da acaiplik nerede onu sormak lazım..ne olacak bizim bu halimiz dedik, güldük. gülüp geçer gibi olduk, geçemedik biliyorum.
yanlış hayat doğru yaşanmıyor, çabalamak boşuna belki bilemem yine de bu kadar patlamaya hazır bir güce sahipken vazgeçmeye değmez.
ayçörekleri de bok gibiydi, beyaz fırın ı kınıyorum.
az dost, öz dostun tadından yenmiyor, keyifliyim yine de.
dilini öpeyim monica.
when i was a child i knew i'd never die
like an unknown god that was watching through my eyes
atacaklar beni apartmandan, çok egleniyorum lanet olsun!
