12 Şubat 2010, Cuma
saat: 11:53
evin içinde serseri mayın gibi dolaşan,
hem tv'ye bakayım, hem de koşayım diye çakallık yaparken her seferinde düşen,
tırmanmayı ve düşmeyi hayat tarzı olarak benimsemiş,
çay bardağı gördü mü "çaç" diye badi badi gelen,
"mama mama" diye sandalyeye, ordan da yemek masasına tırmanıp yine de hiç bişi yemeyen,
"pila pila" diyip mini parmaklarıyla pilav tanelerini teker teker ağzına atan,
önündeki meyveleri alıp ona yedirmeye çalışanın ağzına burnuna sokmaya çalışan,
kucağına oturup, eline kumandayı verip, "aç aç" diyerek zap yaptıran,
kapıyı açık gördüğü an "alööö" diye bağırarak telefona koşup hemen tuşlara basmaya başlayan,
bakıcısına tüm gün yüz vermese de akşam giderken sıkı sıkı sarılıp üzerindekileri çıkartmaya çalışan,
sürekli "dede dede" diye dedesinin elini bırakmayan,
bir yaratığın olması süper bişi.
tabi şimdilik bu yaratığın benim değil de ablamın çocuğu olması daha güzel bişi :-D
