14 Şubat 2010, Cumartesi
saat: 00:11
güncecik ani bi kararla saçlarımı koyu kahve yaptım.kendimden hiç beklemeyeceğim bişeydi,4 yılki kızıllıktan sonra.ama sevdim,yenilendim..hayatındaki eksilere yol verip artıları toplamaya çalışırken,ayneye bakıncada iyi hissetmeli insan.hatta ilk oradan başlamalı.kendini yenilemeli..
sana olanları yazmadım tabii.doğum günüydü dayanamadım mesaj attım.cevap geldi.güzel mesajlar,özür dileyen ve çok şaşırtıcıki eskisinden daha iyi olmak istiyorum seninle,seni tam anlamıyla geri kazanmak istiyorum ile biten mesajlar..evet umutlandım,evet heycanlandım her nekadar ona göstermesemde bunu..kaç gece uyuyamadım.mesajları onlarca kez okudum..ama lafta gibi sadece..çaba göstersin istiyorum,kırgınlıklarımı onarsın..ama acımıdır bilmem ona olan sevgim hiç azalmamış.ben ne kadar bitti kapattım o defteri desemde kapanmamış.ilk andaki gibi çok seviyorum..
aslında iyiydim ben kendi kendime bi savunma mekanizması geliştirmiştim.kalkıyor yemek yiyor ders çalışıyor dizi izliyor ve uyuyordum.mutlu görünüyor,güçlü durmaya çalışıyordum.allak bullak oldum yine günce.hiç aklımda yokken gittim saçımı boyattım mesela.uyuyamıyorum,çalışamıyorum..
umut beslememeli.
