14 Şubat 2010, Pazar
saat: 13:28
hayat her zaman sevinçlerle karşılamıyor biliyorum.. hüzünler neden hep bana kalıyor onu anlamıyorum. sona kalan dona kalır ya ben hep sona mı kalıyorum! ya da kendimi mi saklıyorum.. en sonunda hani bana diyen çocuklar gibi gözümden dışarıya akıtamadığım içimi dağlayan gözyaşlarıyla ben sokak ortasında bildiğin piç gibi! elim elim değil beynimin komutları da artık geçerli değil. yeni bir ben hım... şu an bunu da çekemem gerçekten.. halim yok konuşmaya, insanların sorularına cevap aramaya, yeni insanları algılamaya dinlemeye elim gitmio kalbim ne yapsın bu durumda. içimde tükenen şeylere üzülüyorum en çok. o çok büyük aşk içimde nasıl da un ufak oldu! nasıl bitti.. garip nasıl bitirebildim. nasıl arkama bakmadan gidebildim.. içimde tükenmiş işte onu anladım ama yine de.. o da bende kalsın..
