16 Şubat 2010, Salı
saat: 01:30
Artı eksi fark etmez.
İkimizde sonsuzdan gelmiştik..
Kabullenmiştik.
Nasıl oldu,
Nasıl bu kadar nefret edebildin.
Diyemiyorum!
Biliyorum çünkü.
Biliyorum, affedemezdin.
Bilmediğim, bilemediğim, tahmin bile edemeyeceğim tek şeyi seçtin.
İntikam.
En kötüsünü, en acımasızını.
Neden mi?
Beni umursayıp umursamadığını bile bilmiyorum, bunu sevginden mi, sevgisizliğinden mi yaptığını bilmiyorum.
Hayata hazırlamışken beni, tam çıkacakken insanların içine, tam denize şarkılar yazıyorken, Tanrı'yı anlıyorken, işte tam o anda, elimi keskin bi hızla çektin attın, artık onu da bulamazken, ışıklar da söndü. Tanrı da sen de beni affetmiceksiniz.
--
Hayır, tabiki de intikam almadın.
Sen kendini benden kurtardın.
--
Ve hayır, tabiki yeni bi kullancı adı, her şeye baştan başlamak değildir. Bu doğrultuda yapılacak tek şey, lisanı değiştirmekti, lisanımı değiştirdim. Ne kısa ne uzun. İçimdeki azizleri, yanımdaki melekleri susturmıcam..
