16 Şubat 2010, Salı
saat: 23:08
Bu kadar ara vermemek lazimmis demek ki. Unutuyorum artik ne yazacaktim, ne dusundum vs.. Keske hep kucuk kalsam ya dede? :/
Bazen aklima bi suru sey geliyor sana yazmak icin ama bilgisayar basina gecene kadar o seyler coktaaaan ucmus oluyor..
Grip midir nedir artik gecemedi saniri, oksuruge cevirdi simdi, cigerimi sokup icini yikamak istiyorum. Sanki akcigerlere giris tarafinda, nefes borumun icinde bi tuy dolastiriyorlar, bi anda bi gidiklanma gibi bir sey oluyor sonra gelsin oksuruk senligi, samatasi. Geceleri cok feci olmaya basladi artik, uyuyamaz hale geldim. Ha diyeceksin ki doktora gitsene lolo, gitmedim ne bilim, esselik.. haklisin.
Basit seylerden mutlu olmayi ne kadar da cok unutmusuz be gunce, az once seyrettigim bi filmle bi kez daha hatirladim, sana da hatirlatayim dedim.
Tek tabanca olmak zor, her seye ben kosturuyorum. Guzel gelismeler de oluyor ama, ekip icin konustugum kisiler ya baska bi yerde calistigi icin artik o tarafa kaymis, ya da heyecani yok, yurt disina gitme sevdalisi.. Ne bilim, heves kiriyor boyle seyler :/
Japon lololarda gorunen bi hastalik bende de var bu aralar, yatakta yasama hastaligi; yemek harici her seyi yatakta yapiyorum neredeyse. Odamdan cikmak istemiyorum pek.
Anneme veya babama bazen sert cikisinca, o an sinir bosalmis gibi gorunse de, onlari kirmis ve beyhude azarlamis olmanin getirdigi kirginlik.. sonra da kendime kizmam.. Sabirli olmayi ne cabuk unutuyorum ki.. Her seyi ne kadar cok onlardan bekliyorum ki.. Ve onlar da ne kadar sabirli ki.. hala katlanabiliyorlar. Anne-baba olmak boyle bir sey demek ki, ben de bir gun olursam ancak o zaman anlarim her halde :/
Kisfmet..
Zor adam olmak bana simdiye kadar ne kazandirdi ki?
