16 Şubat 2010, Salı
saat: 23:52
"Korku umutsuz, umut da korkusuz olmaz."
Evet!
Karşıma çıkan ilk cümle buydu sabah. Hani umut, uzatırdı işkenceyi?
Nedir bu çelişkili sözler?
Hangisine inansam?
Kendime mi yani?
Yok artık.
Peki, korkmaya başlıyorum. Umudumu yitirmemek için mi, yoksa asıl korkumun umut verebilmesi için mi, bilmiyorum.
Çünkü, en çok kendime yalan söylüyorum.
Evvelden ezele.
