19 Şubat 2010, Cumartesi
saat: 23:36
selem günce. bugun 3-4 saat kendime ayırabildiğim bir zaman dilimi olustu ama keşke olusmasaydı dedirtti bana gene gecmisi gene hataları gene en güzel anları hatırladım ve kendime lanet ettim insan bir kacamak bir anlık heves icin senelerce insa ettiği her tuglasını kendi yerlestiği bir evi nasıl terk edebilir diye kendime hayret etmeden duramazken gözlerimden nehir oldu duygularım nesneleşip aktı dudaklarıma ve kendi kendime uzun zamandır söylemeye cesaret edemedim o kelimeleri söyledim " kaybettin... bitti... gitti..." bu kelimeler kısır döngüye girip beynimde yankılanırken hic bir cıkıs kapısı kendime hak verecegim zerre kadar bir kelimenin baslangıc harfi bile gelmedi aklıma. zaman durdu sanki şarkılar calıyordu ama benim baktıgım manzara bir duvar yerine sanki orda gecmisimden bir kesit izledim .kendimi dısardan izledim sanki o hataya doğru giderken attıgım her adımda dusunduklerim ikilemlerim elimdeki sigara titrekce icime cekisim önümde uzayan gölgemin icine dalmıssım gibi boğulurken haykırdıgım imdat cığlıklarım . bacaklarımdaki kekremsi ağrının karnıma doğru vurusundaki kasılmalarım tereddütlerim.kanımın doldugu damalarımın vucuduma battığı anlar yeniden yasadım ve kendimi izledim...
sonrasında bosluk ve bir karın ağrısı ile hayata devam etmek ... neyi basardım acaba ...
