20 Şubat 2010, Cumartesi
saat: 22:32
Kafamda bisürü şey vardı.kalbimin kapılarını kitledim anahtarı okyanusun en dibine attım sanıyodum.
ben bu olamazdım ben 2 gün içinde hiçbi canlıya aşık olmadım ,olamazdım.
ne yeri ne zamanıydı.
o eve girmek hep bi hataydı.beni ona yaklastıran tek yerdi.
bilerek gidiyordum herseyin farkındaydım ama ayaklarımı asla geri cekemedim.sefkate ihtiyacım oldugu içindi belki.
bugünde gittim yanına gene onun o şirin evine girdim.
oturduk
konustuk sarap içtik ve birazda dedikodu.
arkadan tatlı tatlı esen rüzgar tülleri şişiriyodu.
karsımdaki yatak dagılmıs yastıkta ruj lekesi vardı.
söyledigine göre yıkamamıstı yıkayamamıstı hiçbişiyi kokumu hissetmek beni yoklugumda yoklugumun kokusunu içine cekmek için.
ve bu sözlerden sonra sımsıcak bi gülümseme.
bunlara dayanabilirmisin?
Bir yılan gibi girdi gönlüme, yanıma uzandı, kolumdan zehirledi beni,her öpüşü ılık bir ölümdü sanki.
Yağmuru damarlarımda hissediyordum,
Ellerim titriyordu, kusmak istiyordum.
mideme garip bişiyler olmaya basladı gözlerine baktıkça
yo dedim bunun adını biliyorum ben
aşktı bu.
hayır şimdi degil.
hiç sırası degil.
yapıcagım cok sey varken senin gibi birisini asla karambolde kaybetmeyi göze alamam ben italyan güzeli.
belki zamanı geldiginde herseyi adam akıllıca yaşarız be olmaz mı?
ilerde olamasakta hep mutlu ol olurmu.bu acı veda benim her zaman yüregimde bi yara kalıcak belkide.
bilmiyorum belkide unutucam her kalp agrısının bigün geçtigi gibi.
kendini asla suçlama.
bu benim yanlışım,benim saçmalıgım.
keşke sana seni sevmiyorum diyebilseydim heleki yasadıklarımızdan sonra.
gözyaslarım içime aktı bu sözleri ona söylerken.
hoşçakal karagözlüm.beni unutma olurmu?
volkan kaçar:*
