21 Şubat 2010, Pazartesi
saat: 23:45
Naber günce.
bugün gene olağanüstü şeyler oluverdi.
eniştem şu almanya olayına bozulmuş.bana resmen ultimatom verdi.
dedim ulan ben senin için geldim tamam ama gitmek zorundayım.
ben senin zor anında yanındayken sen neden bana böyle yavşaklık yapıyosun!
bugünden itibaren koptum.yakında işi bırakıcam.
almanyaya gidene kadar başka bi iş bakarım.
boş durmak olmaz
boş duranı allah sevmezmiş dimi.
hem para biriktiririm fenamı!
eylülde gitmem kesinleşince rahatladım.
artık son ayların bunlar türkiyede,istanbulda.
zamanında ne kadar büyük konustugum sey varsa hepsi birbir basıma geliyor ya
demekki neymiş büyük konusmuycakmışız :)
geç oldu ama anladık nihayet.
pazar gunu aksamın bu saatine kadar calısmak sen ne demektir bilirmisin günce!
igrenç ötesi bi duygu!
bide su taşına topragına melankoli sinmiş istanbul varya adamın anasını aglatıyor ya!
clarasız bigün cok garip geçti
gerçi bütün gün işlerle cebelleştigim için pek aramadımda ama gece bi nefes aldıgımda aklıma gelen ilk sey o oldu.
telefonuma baktıgımda 16 cevapsız arama ve bir mesaj alındı yazıyordu.
aramalar ebeveynlerdendi.
ama mesaj ondandı.
**Nereye gidersen git aklımda gülüşün,kalbimde samimiyetin olcak
seni seviyorum**
yazıyodu.
neden hersey bu kadar zor olmak zorundaki!
volkan yemege kaçar:*
