22 Şubat 2010, Pazartesi
saat: 00:50
bak günlük şu bana birşey söyle sürekli ümitleniyor,kendi kendine kuruyor sonra olmayınca çok üzülüyor.
Günlük şaka maka kendimi acaip bir şekilde bu işe şartlandırmış durumdayım. Bunun dışında hiçbirşey beni kesmez.
Aslında olunca mutlu olur muyum bilmiyorum,yok lan! olurum. Bu seneyi yuvadan uçma senesi olarak görüyorum. Başka bir şehir? bilmiyorum aslında...
Bu şehir beni sıktı artık,dar geliyor. Küçük burası. Daha büyük ufuklara,daha büyük hedeflere,daha büyük yerlere gitmeliyim. Yani bilmiyorum da burada kalınca sanki hayatım sona ermiş gibi geliyor. Yani tam koşmaya hazırlanmışken,tam fiziken ve ruhen hazırken birden tamaamm bitti al sana madalya artık bitti demek...Ne bileyim bu kadar mıydı herşey? Tamam mı yani? Küçük bir yerde yüksek lisans ve sonra pat! kadro. aha bitti herşey...Çarkın içinde kaybol artık,maaşını al,kör topal öğrencilerini geçir,evlen çoluğa çocuğa karış sonra da 40 yıl sonra rakı masasında vayy be zaman ne çabuk geçti de...
Hayır ben koşmaya daha başlamadım. Benim için oyun yeni başlıyor. Ben söyledim geç açılırım diye. Bu kadar basit olmamalı. Herkes o kadar korkak ki...okul bitti,öğretmen ol atan,çocukları döv,bağır,"hocam bunlar klasik müzikten anlamıyor yeaaa" de iki şarkı söylet,hatta cemaat okuluysa ilahi korosu çıkar,paranın amına koy... Bu musunuz siz,bu kadar mısınız?? Benim hedeflerim bu kadar ufak değil,ben savaşmak istiyorum günlük,insan çapını kendi belirlermiş. Gözlerinin görebildiği kadarısın. Ama düşlediklerindir seni sen yapan.
Bundan 10 yıl öncesinde bu çocuğa keman hocası"sırt kasları zayıf ayrıca tam solak,keman çalamaz" demişti. Şimdi o çocuk muhammedjan'ın beğenisini kazandı,hem de kemancı geçinenlerin ya madara olduğu ya da tırsıp kaçtığı salonda mendelssohn çalarak.
Dedim ya ben yeni başladım.
