22 Şubat 2010, Pazartesi
saat: 11:48
ilginç bir haftasonuydu, geçen gün aklıma birşey gelmişti yazıcaktım günceme, sonra unutmuşum, demin wandayı okuyunca hatırladım, konu şu o kadar şiir okudum ama hiç birini ezbere bilmiyorum, hatta hiç bir kelimesini, biri okusa ya da bi yerde duysam evet yaa güzel şiirdi diyip ilk okuduğumda ruh halimi bile hatırlayabiliyorum ama ezberleyemiyorum. neyse, biz ilginç haftasonumuza dönelim. sewgilim beni terk etti, rahatlamıştır artık sanırsam. patladı artık kızcağız, haklı. ben olsam 1 sn.ye katlanmazdım.
hayat o kadar boktan ki küçükken hangi renk misketleriniz olduğunu önemserken kaşarlanınca ne kadar güçlüysen o kadar saygı duyulduğunu fark edip üzülüyorsun. aslında çok kişi seni içten içe seviyor, gerisi sadece sen olduğun kadar. o çok az kişiden biride dün gitti işte. demek ki aslında o çok az içinde değilmiş, ya da öyleydi ne biliyim ben. sonuç işte bu, ne biliyim ben!
'... belki yüzlerce kişiyi üzmedim ama yüzlerce canı olan bir kişiyi üzdüm..'
