22 Şubat 2010, Pazartesi
saat: 14:56
bildiğim ancak kendime açıkça itiraf etmeye korktuğum, içimdeki kirli ve dipsiz kuyuya atıp hissizlikle kamufle etmeye çalıştığım, kimseyle paylaşamadığım ya da anlatamadığım ne varsa gözlerimden süzülerek akıyor iki gündür. bıraktım aksın, akıtmadan arınamıyor ruhum. arınmadan da devam edemiyorum. ektiğim ne varsa dikenleri battıkça kanatıyor. devam etmek için kanamanın da azalması lazım aksi taktirde kan kaybettikçe yok/toz olma isteği tüm benliğime tecavüz ediyor, varlığının acısı yetmezmiş gibi.
geçecek. sabrettim, sabredeceğim. bu gücü hiçe saymak ağır hakaret.
uykum geldi, hımm. ve bunu koyasım
