22 Şubat 2010, Pazartesi
saat: 16:41
farkettim ki arkadaşım yok benim.böyle ara ara farkediyorum:) eskiden vardı.gelişim çağlarımda iki tane arkadaşım vardı.ama onlar birbirleriyle daha iyi anlaşıyolardı.şimdi birinin yüzünü bile görmüyorum ötekiyle de güç bela selamlaşıyoruz işte.yüzünü görmediğim insan pek de kayıp değil benim için. diğeri de 3 kişi olmadan pek anlam ifade etmiyodu zaten.ama o zamanlar farklıydı tabi.ikisini de seviyodum.
sonra üniversitede biri erkek biri kız kankalarım vardı.gerçekten de çok şey paylaştık onlarla.ama zaman mekan derken araya birsürü uzaklık girdi.şimdi biri evli.çok özlüyorum hatunu ama yapıcak bişi yok.o artık kendi hayatını kurdu ve çok uzakta.herşey farklı.erkek olanla nette göüşüyoruz arasıra sohpet ediyoruz.yine eski samimi havayı korumaya calısıyoruz ama bişi paylaşmadığımız için o da havada kalıyo sanki.bi de üni. nin son yıllarında bi tane kankam oldu.çok kahrımı çekti.şimdi burnumun dibinde ama hiçbi tatsızlık lmamasına rağmen onunla da uzaklaştık.unı. deki gibi çılgın inlar değiliz artık malum. onun da hayatında biri var.artık herkesin farklı bi hayatı var.şimdi baktığım zaman gündelik hayatımı paylaşacağım kimse yok.hepsi hayalet oldular.
siz siz olun koparmayın insanları gündelik hayatınızdan.arada sırada yanlız hissediyo çünkü insan.:)
keşke arkadaşlarını öylesine de olsa arayıp soran tiplerden olsaydım ama neyazık değilim.telefon kullanma alışkanlığım yok benim.o konuda ilkel bi insanım malesef:) arayıp sorun arkadaşlarınızı.bi süre sonra gerçekten birilerine ihtiyaç duyabiliyosunuz çünkü.
ben mi? can çıkar huy çıkmaz işte...
birileriyle bacaklarımızı uzatıp saatlerce sohbet etmeyi çok özledim.çay kahve bira eşliğinde keyifli keyifli boş konuşmayı dertleşmeyi ya da gezmeyi.ne biliyim özledim işte :)
