23 Şubat 2010, Salı
saat: 00:49
birgün içinde o kadar çok düşündümki düşünmeyi bıraktığım an ruhum sıkıştı.kalp krizi geçiricek gibi oldum.nefes alamadım.o 1-2 saatin nasıl geçtiğini anlatamam.ama şuan iyiyim.çünkü çok önemli şeylerin farkına vardım.gerçekten dünyada oluş amacımı hatırladım.ve bu aylar süresince aklımı bedenimi en önemlisi ruhumu yorduğum şeylerin ne kadar boş şeyler olduğunu hatırladım.çözümü buldum ve uygulamaya başladım.kendi kendimi yoldan çıkartmiycam artık.insani zaaflarıma yenilmiycem.bu sefer çok ciddiyim.çünkü daha önce hiç böylesine kötü hissetmemiştim kendimi.ve sanırım bundan sonraki günlerim daha huzurlu geçicek...
