23 Şubat 2010, Çarşamba
saat: 23:57
Senenin beklediğim günü yine geldi çattı. 22-23 Şubat.
Karlı İstanbul günüydü. O günden sonra hep kar yağsın. Üşüyelim, sarılalım, hep mutlu olalım isterdim. Cehennem ateşini yaşattın bana hep.
Dün gece mutsuzluğumu hissetmemek için saat 20:00'de uyudum. Kabus görmek istemiyordum. Her ağlamam nefrete dönüşüyordu. Yağmur yağıyordu dışarda. Cincırım yanımda yoktu artık. Çıldırışlarımı hatırlamak istemedim.
Güzellikleri bu kadar kolay nefrete, sevgisizliğe çevirmek kolay mıydı? Nerdeydi bizim dünyamız? Çok eski küçük bir heyecanda kilitli kaldı. O günkü masumluğumuzda, gözlerimizin içinde...
