24 Şubat 2010, Çarşamba
saat: 11:54
selam günce..
azönce yok yere ağladım.. sevgilim askerdeyken ona yazdığım ilk mektubu okudum.. ve kendimi tutamadım -ki mektubu maille ona da gönderdim, okuyunca kendisinin de gözleri yaşarmış..
bu haftasonu emre aydın konseri vardı günce.. gitmeyi çok istiyordum ama gidemeyeceğim.. sevgilim ve arkadaşı dün bilet almaya gittiler ama nakit satış yapılıyormuş ve yanlarında o kadar nakit yokmuş.. hoş kartlarında bile çok limit yok ya.. neyse.. sonra dedi ki bana.. "gitmememiz daha iyi.. şimdi parası olan çapulcuların hepsi orada olur.. tıklım tıkış.. benim o insanların arasında, üstelik ayakta ne işim var.. ben seni jazz konserlerine götürürüm".. sordum bende.. "yaşadığım sürece emre aydının herhangibir konserine gidebilecek miyim?" cevap belli.. müneccim olmaya gerek yok. mevzu sadece emre aydın da değil.. şimdi o olur sonra başka birisi.. çok canım sıkıldı.. hayatım yarı açık bir cezaevi gibi..
hoş sevgilimi seviyorum.. ve çoğu zaman sadece bu bile yetiyor bana.. ama bazen ben de yaşadığımı hissetmek istiyorum.. çok mu?
