24 Şubat 2010, Çarşamba
saat: 12:18
bir dolup bir boşalıyor içim. bir sabah uyandığımda tüm terketmelere kararlı, ertesi sabah uyandığımda birer şans vermek isteyecek kadar korkak bakıyorum hayata, da o da bana baksın istiyorum, tek dert bu.
gururum herşeyin önünde gelir derken yıllarca onu bir paçavra gibi ayaklara sunduğumu anlıyorum.
tüm eşyaları toplayıp bir çantaya sıgdırabiliyor olmak, neredeyse yüzünü unutmak... bir ay önce biri dese inanmazdım ama yine ayrılık vakti gelip çattı.
ayrılık vakti=hareket vakti demek istiyorum şimdilerde burnu havalarda son yeniden yorumlamayı yapan adamdan esinlenerek...
adamlardan da, kadınlardan da, en önemlisi kadın olmaktan ve bütün hissiyatları dipsomani çerçevesinde yaşamaktan sıkıldığımı biliyorum.
ben gitmek istiyorum. O'ndan ve Onlar'dan uzaklaşmak ve başlayabilirsem yeni bir hayata yine İstanbul'da başlamak... Şerefe.
