24 Şubat 2010, Çarşamba
saat: 19:21
gerçek hayata dönmeliyim..
bugun karşıya geçip annemlere geldim.
hasta halimle yalnız kalamazdım.
dün akşam yoncalardan sonra, saat 11 de akşam
elinde karanfil ve zencefillerle ve yanında da lokumlu kurabiyerle fulya geldi.
yeni üniversitemin bana kazandırdıgı nadide arkadaşlardan..
kaynattı limonla bir güzel..
yaktık sigaları, fal baktık..
o anlattı ben dinledim.
ben anlatmadım.
anlatacaklarım belliydi.
korkuyordum yine aynı şeyleri anlatmaktan..
yıllar geçer, good'un anlatacaklatı değişmez..
---------
bugün de eve geldim.. toplantıdan izin aldım.
haftasonu calışıyorum, hizmetiçi eğitim var.
annemleri göremeyceğim diye..
annem beni gorunce ağladı!
sanki başka şehirlerdeyiz..
seviyorum onları.
bazen ylanız kalmayı, ağlamayı tercih etsem de..
hayat yalan.
bir onlar var işte..
çorba yaptı bana hemen annecm.
birazdna da babam gelecek, o da cok sevinecek biliyorum.
----------
cumartesi günü kuzenin dogumgünündeki çocuk, yaşar.
kuzenimi sıkıştırıyormuş.
kuzenim de beni..
ne olacak küçükse..
hep böyle yapıyormuşum
kimseyi begenmiyormuşum.
sonra yalnızlıktan şikayet ediyormuşum.
aslında ben bundan zevk alıyormuşum.
mutlu filan olmak değilmiş benim istedigim.
küçük diyorum, olmaz diyorum.
elektrik yok diyorum.
kabul ediyorum odun oldugumu. hissedemiyorum.
ama acı çekmekten zevk almıyorum.
yoksa, alıyor muyum?
öyleyse ben hiç kurtulamayacağım bu durumdan..
