25 Şubat 2010, Perşembe
saat: 00:28
kızgın-kararlı tavırları beni etkilerdi tabii, kendinden ve her şeyden emin duruşları, çatık kaşları, ördek dudakları, sevgiyle bakan gözleri..
ben onu hep severdim, hiç kızmazdım, bunun altında eleştirilecek hiçbir yanı olmaması yatıyordu sanırım. dilimde geçmişe dair güzel tatlar bırakmıştı.
ilk telefon görüşmemizi hatırlıyorum, elektriklerin olmadığı bir gece yarısı evde bir oraya bir buraya hızlı adımlarla hissetmiştim sesini, heyecandan yüreğim yumruk gibi olmuştu..
işte şimdi, sabah o'nun aradığını söyleyince kız, yüzümde bir tebessümle "-alo" diyorum.
O özelliği ve güzelliği yıllar geçse de gitmeyecek (:
