25 Şubat 2010, Perşembe
saat: 13:01
öfke, hüznü ve beni terketti bu sabah yine. yataktan kalktığımda anlamsız ağrılarıma küfretmememden, onun yerine ayna karşısına geçip hüznüme şefkatle tebessüm etmemden belliydi yine başbaşa kaldığımız. olsun mutluyuz biz böyle, şikayetim yok. öfkeyle iki gün yeterince verimli oldu zaten, acıyı hissettirmedi sağolsun.
dün bir arkadaşım, fikir ve projeleri geçtim şirkette "amınıza koyayim" diye bağırarak gaza getirip motive edecek biri lazım bize, keşke burada olsaydın dedi. verecek cevap bulamadım, gülümseyip geçtim.
ne çok küfür ediyorum meğer, ne kadar bütünleşmişiz kendileriyle.
hayatın ağzı bozuksa, ben ne yapabilirim ki.
