26 Şubat 2010, Cuma
saat: 17:18
bugün, sanırım ilk kez gerçekten kurtulduguma mutluyum..
çok sessiz evimde geçirdiğim birkaç saatin ardından anıları silmeye başladığımı fark ettim..
insan dibe vurunca artık yavaş yavaş yukarı çıkmaya başlar.
ben çoktan başlamıştım; fakat ayagıma baglanmış ağır bir yük vardı beni aşağı çeken..
kopardım onu.
kurtulduguma mutluyum.
şimdi geriye sadece kötü olan "aşka inanmamak" kalıyor.
bunu da zamanla atlatır mıyım bilmiyorum ama umut beslemiyorum.
umut büyük bir yanılgı.
oluruna bırakmak öyle kolayken her şeyi,
insan neden çabalar?
