28 Şubat 2010, Pazar
saat: 02:20
nobetten nobete yazar oldum gunce, aci bi sey. bugun hem nobetci hem de essekler gibi hastayim. neyse artik. simdilik ortalik sakin, kabiz olan puskullu kopegine endiselenmekten kendini paralayan yasli bir amca disinda gelen giden olmadi, o da acil vaka filan degildi de adamcagiza yazik gunah diye cagirdim. (yasli amcalar telefona biraktiklari mesajda salya sumuk aglayip "lutfen hemen arayin" dedikleri zaman insanin vicdani baska turlusunu kaldirmiyor zira.) vicki gece 10'a kadar klinikte, ben de o gidene kadar kalmaya kararliyim. saat 4ten beri heroes oynamak, mail yazmak ve anlamsiz internet siteleri kurcalamak seklinde vakit geciriyorum. evde oturup sinirler gerilmis bir sekilde telefon tepesinde beklemekten daha iyi. boyle hic olmazsa arayan olursa panik halinde klinige ulasmaya calismak yerine kafam kadar kitaplardan birini acip "hmm ne yapmali ki?" moduna girebiliyorum. biraz daha insanca bir yasam sekli. insallah gece 10'dan sonra da arayan soran olmaz... bu nobet isi bana yaramiyor gunce, cok geriliyorum. stres yumagi olup kaliyorum bi nevi, lisedeki hallerime bir geri donus yasiyorum sanki, green day dinleyip bagirasim geliyor "do you have the time to listen to me whine about nothing and everything all at once?" diye avaz avaz, ama bagirirken telefon calar da duymam paranoyasiyla bagiramiyorum filan eaa cok tatsiz cok gunce allah dusman basina vermesin...
