28 Şubat 2010, Pazar
saat: 15:00
Bir dizi rastlantıda inatla kaderin cilvesini görmeye calısan insanlar tanıyorum. Ben bunu asla basaramadım. Dünya bana daha cok, doğal deney kuralları gereği kobaylara onların kobay oldukları gerçeginin söylenmediği psikolojik bir deneyi hatırlatıyordu. Bir bakalım bu adam 1-2 dakika ile yetismesi gereken aracı kacırsın ve daha sonra bindiği aractan inerken bir hafta evvel derinlemesine sohbet ettiği discisiyle göz göze gelsin, discisi ona gülümsesin.. Bizi izleyenlerin oturdukları, bizim ihtiyac ve alıskanlıklarımızı önlerindeki kataloglara gecirmek icin uzun listelere carpılar koyup durdukları odayı iceriden görebilmeyi cok isterdim. Ama bu oda belkide boştur? Tıpkı içinde film olmayan bir kamera önünde oynamak gibi..
