03 Mart 2010, Çarşamba
saat: 17:18
neden depresif anlarımda yazasım gelir ki şuraya.. bütün güncelerim başından sonuna kadar kasvet dolu. hayatımın hiç mi eğlenceli bir tarafı yok diye düşünüyorum, karşı karşıya kaldığım gerçek vuruyor yüzüme. "belki de başıma gelenler nedeniyle iş hayatımı eğlence üstüne kurulan kurumlarla doldurdum. işimi duyan herkes kendi işleriyle hayıflanır, bana özenirken; ben neden hayıflanacağımı bilmeden, gülen ama kendiyle dalga geçen gözlerle onları uyuttum."
kaçasım var buralardan; ama arkamda beni bekleyen birilerinin olduğunu bilmeden.
rüzgar olasım geliyor, milyonlarca tene dokunup geçen; anlık; bir anlık;
kürek çekmek görünmeyen gökyüzünde, sadce mutlulukları görmek. acıyı yaşamadan, acıdan ağlamak. çınar ağacının kırılan değneyi değil, değnek sahibi olmak....... devamını bile getiremiyorum . hasta cümleler kurmaktan da bıkmışım. geçer diyerek atıyorum yine zamana.
