07 Mart 2010, Pazar
saat: 18:02
illa duygularımla hareket etmek zorunda hissetmeseydim,aklımı kendime rehber bilseydim daha mutlu olur muydum? Vicdanım beni sürekli yenmeseydi ondan bu kadar korkmasaydım acaba farklı bir durumda olur muydum?
Gerçekten ileride böyle bir şansım olursa belki yaşarken geliştirilen bir teknoloji ile belki de öldükten sonra, hayatımda şimdiye kadar yapmadığım seçimlerin benim hayatımı ne şekilde etkileyeceğini görmek isterdim.
Belki de kararlarımı bu kadar nesnellikten uzak bir şekilde vermemdir (öznel kelimesini kullanmak pek uygun gelmedi bana burada,istediğim anlamı vermedi,subjektif kelimesini de kullanmak istemedim zira türkçe değil) beni mutsuz eden.
Mesela boğaziçinde okusaydım acaba nasıl olurdu çok merak ediyorum. Adamlar iki kere aradılar beğenmediniz mi okulumuzu niye kayıt yaptırmadınız diye :D Olm müziği boğaziçinde bebek sahilinde okumaya tercih ettim ben :D
Ya da ortaokulda ressam olmayı hayal etmiştim bir dönem. Mesela ressam olsaydım,nasıl bir hayat sürerdim?.. Ben ressam olamadan içki sigaradan ölürdüm kesin :D
Gıda mühendisliği derdim ilkokulda.
Özel hayatı ise hiç karıştırmayalım,içinden çıkamayız.
Gerçekten bazen doğrusunu mu yapıyorum yanlışı mı bilemiyorum. Duygusal olarak doğrusunu,mantıksal açıdansa yanlış yaptığımı söyleyebilirim. Peki mantıklı olan şey beni mutlu eder mi etmez mi? İşte son zamanlarda en çok düşündüğüm soru bu? Seçenekleri denememek.
Bekliyorum. Doğru olanı bekliyorum. Gel kurtar beni... Lütfen...
"Pişman değilim ama caydım sözümden
Düşman değilim ama düştün gözümden
Bir daha bu yolları aynı hevesle yürür müyüm?..."
