08 Mart 2010, Pazartesi
saat: 13:52
Yorgun başladım güne, canım sıkkın ve allak bullak. Ama içim sıkıldıkça her şey daha bir üstüme geldi ve ben dayanabildiğimi sandığım şeylere bile dayanamadığımı farettim. İnsanlarla ben omak o kadar zor ki. Her insan kendi dünyasına sokmaya çalışıyor bense kendi yörüngemde kalmak istesem de devriliyorum bir süre içinde ama sonra kalkıp bakıyorum etrafıma nereye gelmişim kimin ininde yer etmişim diye. O kadar basit ki mantıkları o kadar aciz ki anlamaktan ve anlamaya çalışmaktan ama onlarla olmak zorundayım tam şu anda o kadar yalnızım ki dünyamda onlar olmasa demek bile içimden gelmiyor ama keşke olmasalar...
