08 Mart 2010, Pazartesi
saat: 15:38
insanların düşüncesiz, saygısız, kaba tavırlarıyla karşı karşıya kaldıkça ne kadar dirensem de karşı koyamıyorum ona olan özlemime. hayatımdan tamamen çıkmak zorunda kaldığı için kırgınım kendime biraz.
beklentilerinin becerdiği zihinleri ile yaklaşan ya da yaklaşmış kim varsa tek bir nefesimle yok etmek istiyorum kendilerini. "puf" dediğim anda silinsinler hayatımdan.
iğrenç hissettirdiğiniz yetmiyormuş gibi inatla zorluyorsunuz. cevap vermiyorum, ilgilenmiyorum, susuyorum. anlayamıyor musunuz konuşmak için çabalamayı bıraktığımı, dinlemek de istemiyorum. büyük dert giymiş olma hevesiyle şikayet ettiğiniz basit şeylerin üzerinize bol gelmesinden, kendinizi kandırmalarınızdan, yemeye çalıştığınız haltlardan, hatalarınızdan, çok büyük adam oldumculuğunuzdan, gerizekalılığınızdan, meraksızlığınızdan, kolaycılığınızdan, çıkarcılığınızdan, mantıksızlığınızdan, koyunluğunuzdan, sürüye ayak uydurma çabanızdan ve bir duvar gibi bunlara katlanmak durumunda kalmaktan o kadar çok sıkıldım ki.
canım acıyor. hadi hissedememeniz normal ama görmek de zor mu bu kadar?
kırgınlık ve kızgınlık, aynı oranda serpilmiş benim ruhuma.
iki harfin farklılığı sadece, ne önemi var ki bu kadar.
söz konusu benken.
göremiyorsunuz ki.
nasıl göreceksiniz tabi, ruhunuz yaşamıyor ki.
