08 Mart 2010, Pazartesi
saat: 16:32
"bak ne diyorum sana.. senden 100de 1000 eminim" dedi.. "sen doğru insansın" dedi..
günlerdir nasıl bir bunalımdaydım anlatamam.. aslında kendi başıma çıkmak için çok çabaladım ama başaramadım.. en sonunda kendimi bıraktım.. ağladııım.. ağladıım.. ağladım..
ve o kadar tatlıydı ki.. "ben yanındayım" dedi.. "seni seviyorum" dedi.. "beni sevdiğinden eminim" dedi.. "senden eminim" dedi..
üzerimden büyük bir yük kalktı.. hafifledim..
o kadar çok sıkmışım ki kendimi.. o kadar çok yaşatmışım ki geçmişimi..
kolay mı? 30 yılın muhasebesi.. üstelik hesapta açıklar var..
sonuç: zarar..
karar: kötü biriyim..
"bitirsem" dedim "şimdi!".. "bir son versem hayatıma.. geçse ve gitse herşey".. gözümde hiçbirşey yoktu.. yaşadığım acı.. katlanılacak gibi değildi..
aslında sorunu da biliyordum.. sevdiklerime yaptıklarım kadar yapmış olduklarım kanatıyordu tüm iç organlarımı.. sadece beyin ve kalp yetmezdi bu acıyı tarife..
sevdiklerimden çok, kendime yakıştıramıyordum yaptıklarımı.. bir hayat nasıl bu kadar saçma sapan yaşanırdı ki.. ve yanlış olan her yola nasıl girerdi insan.. hiç düşünmeden.. sonunu..
ben vicdanlı bir insanım.. ben iyi bir insanım.. ama şimdi! eğer cezam acısını yaşamaksa yaşarım.. cehennemi bu dünyada..
ama geçmişim geleceğime malolmamalı öyle değil mi? her insan yanlış yapmaz mı? herkes sütten çıkmış ak kaşık mı?
o kadar tatlıydı ki.. ve hala o kadar tatlı ki.. onun için herşeyi yapabilirim.. en basidi; ölebilirim!
