11 Mart 2010, Perşembe
saat: 14:16
güllük,
eteklerimde ne kadar taş varsa yok dökmüyorum bildiğim milletin kafasına kafasına atıyorum bu günlerde. bildiğim ama bilmezlikten geldiğim ama içten içe beni yiyen rahatsız eden ne var ne yoksa hepsini söylüyorum bu günlerde. bu günlerde hem pek çok şey yapıyorum hem hiç bir şey yapmıyorum. bu da bir dönem elbet. bu da geçecek ama şu sıra böyleyim. çoook pardon şimdiden zira sana da gelebilir bi taş...
yalanlar karşısında körelen küçülen samimiyetimin ve güvenimin kalbimde açtığı derin yaralar yine kollarıma yansımakta. bu sabah aynada yüzüme bakarken küçük bir parçanın da yüzüme sıçradığını fark etmemle soluğumu doktorun odasında verdim. yine stres yine sıkıntı dedi elbette. bu sefer kortizonlu değil de steroidli bi krem verdi. ah yoksa seratoninli miydi? ama seratonini derime nasıl uygulayabilirim ki? hah bir de hapım var akşamları yutulmak üzere...
neyse işte.
çok parçalandım ama daha güçlü ve sakin olabildim mi tartışılır. ancak daha yalnız ve daha yorgun olduğum su götürmez bebeğim...
bu gün onbirinci gün. ama onbinlerce kilometre uzağımdasın şimdi. hiç olmadığın kadar uzak. ve hayır bu kez hiç niyetim yok seni yakınıma çekmeye ki takadim de yok...
hatta bütün üç noktalarım sana gelsin bu günlerde zira söyleyecek sözlerim azalıyor ve tükeniyor ve acıyor o sebeple de ifade etmekte zorlandığım her anda ya da eğer daha fazlasını söylemek istiyorsam sana işte tam o noktada geliyor üç nokta...
hep bir şekilde içinde olmaktan bahsediyorduk ya birbirimizin, hayatımızın. hah işte o yok artık... bahsi geçen her şey geçtiği yerde kaldı. kalsın. çünkü bu kez sahiden bittim...
sen benim güvendiğim dağlara yağan karlar üzerinde kızak kayak takılırken buralarda olanlardan hiç haberin yokken tüm bu fazlalığın altında ezilen ben oluyorken yine senin her kayışın benim üstüme düşen çığlara sebep oluyorken hele bırakta bitsin sözlerim sana.
şimdilik böyle.
daha sonra ne olurum bilmiyorum.
ama üzgünüm. sahiden ve çok...
mira - son melodi
"bak yüzüme, yıldızlar sönüyor"
