12 Mart 2010, Cuma
saat: 14:58
Gun gun geçiyor içimi sıkan bunaltan şeyler sonra ummadığımı sandığım bir anda tekrar dikiliveriyor karşıma bir yerde hayatımın akışını kendi ellerimden kaçırmışım sanki bedenim devam etse de ruhum bir yabancı gibi izliyor sadece okuyorum kendimi anlamak adına ama larım daha da büyüyor her okuduğum kitapta. Kendime karşı acımasızlaşıyorum bazen ama o kadar kırılgan ki içimde herşey bunu bile kaldıramıyorum. Arkadaşlar edinmek iyi gelmiyor bana ama arkadaşsız kalmak da bir o kadar bunaltıyor. Konuşacak çok şeyim var sanırken konuşulanlar beni sıkıyor...
saat: 15:00
susuyorum konuşmaktan daha kolay geliyor nice zamandır aşk kapımda yanı başımda uzandığım yatakta o kadar özel ki. O kadar güzelki ama bazen çok yabancılaşıyor bana o zaman susmak ve hiç konuşmamak istiyorum...
