12 Mart 2010, Cuma
saat: 16:12
her gece "acaba ne zaman?" sorusuyla uykuya dalıp, "yine mi?" cevabıyla uyanmak her sabah.
yorgunum diyorum anlamıyor. suskunluğumu silah bilip dayasam kafama da sessizliğe gömülsem tamamen madem diyorum ama..ama larda tıkanıyorum. biraz temizlenip, arınmak nasıl olurdu şu tıkanıklık içinde? o kadar çok uykum var ki. aksi gibi mevsim bahara döndükçe yüzünü, zaman daha da sıkıştırıyor ruhumu nefretle, kaçamıyorum.
kimi kaçamak, kimi yaşamak peşinde. hiçbirinde konumlanamadan nefes almaya çalışmak, anlatmaya çalışmak ve anlaşılamamakla ödüllendirilmek(!) ne zor. ve ne acı.
acıyı yiyebilseler de ufakça, tatlıya yer açılsa az da olsa şu rahatsız varlığımın midesinde biraz.
hiç tat alamıyorum.
hafife alınması bir takım şeylerin üzerime yığılan, yükümden daha çok ağırıma gidiyor. ama kimse farkında değil kırılmadık yerimin kalmadığının.
