14 Mart 2010, Pazar
saat: 14:29
Hiç bu kadar acıyacağını düşünmemiştim...
Uzun zamandır iki el sıkmamıştı kalbimi. Oysa hazırda bekliyormuş o iki el..
Şimdi bu ev, bu hayat bir enkaz sanki. Oturduğum koltukta yatıyordu 4 gün önce.
Yattığım yatakta sarılıp yatışımız aklıma geliyor.
Saçlarımı kuruttuğu kurutma makinesine dokununca gözlerim doluyor. Telefonda resimlerimiz..
Farkında olmadan ne kadar çok şey paylaşmışız.
O alkollü geceye dönersek..
Önce soğuk bir rüzgar esti aramızda ardından gök gibi gürledik ikimiz de. Kapıyı çarpması ve benim kapıyı tekmelemem şimşeklerimizdi. Şimdi ise payıma düşen yağmur.. Göz yaşlarım...
Hiç düşünmemiştim bu kadar içimin acıyacağını.
Şimdi o evine döndüğünde, yatağımızda yattığında ne hissedecek acaba? Ya da üzerinde Love yazan kırmızı terliklerimi evde öksüz bulduğunda?
Üç gündür damarlarında gezen alkol etkisini yitirmeye başlayınca benim kadar acıyacak mı onun da içi?
