16 Mart 2010, Salı
saat: 09:30
bir sevda var sanki yüreğimde, yaprakların üzerindeki damarlar gibi dokunduğunda hissedersin parmaklarına takılan o hayat kollarını.. bazen kimse anlamıyor beni yüzümdeki bu maske hiç çıkmıyor, her seferinde hem kendimi üzüyorum hemde başka yüzleri...
her heycanın dar sokaklarında yolumu kaybediyorum,çıkmazların arifelerine gebe yüreğim akıllansın diye şöyle bitiriyorum..
* Hayatı anlamak için, tıpkı yazmaktan vazgeçtiğim zamanlarda olduğu gibi başımı bir suyun içine sokuyor, tam boğulacağım sırada başımı yukarı kaldırıyor, can havliyle nefes alıyor, o anda yaşadığımı ve hayatımı anladığımı hissediyorum. Yazmak, budur benim için. O boşluğu başım suyun içindeyken bir kez daha görür, kimsesiz kalmış ve hep kalacak olan sevgimin kanında boğulmamak için yazmaya koyuluyorum. Bir daha soracak mısınız bana o siyah önlüklü çocuk neden yazıyor diye? O zaman güneşe bakın ve açıklayın bu ışığı!
