17 Mart 2010, Çarşamba
saat: 10:43
kaç saatlik uykuyla duruyorum bilmiyorum. tatlı kediciğim hormonlarının etkisiyle bizi uyutmamaya devam ediyor!
bu gerçekten zor yani onu deli gibi seviyorum, onun annesi, insanı olmak paha biçilemez-ken bi'an ona karşı tahammülsüz olmak çok berbat bi'duygu ve o anı hissetmek..bugün yine onu karakız'ın yanına götüreceğiz. bundan başka yol yok! hayır karakız hamile bişey olmuyor aralarında ama orda çok sakin eskisi gibi huzurlu..
şimdi saçımı kurutup izmit yollarına düşmek ve doktoruma tekrar ilaç yazdırmak ve yanında gözlerim ve burnum için damla (ve've'lerim bitmez asla)
ah bu hormonlar!!!
