18 Mart 2010, Perşembe
saat: 13:20
Kendime kurallar koyuyorum ama sonra her şey o kadar anlamsızlaşıyor ki. Hepsini yerle bir edesim geliyortam tersine yıkıyorum duvarları kendimi açıyorum hayata ve insanlara acı çekeceğimi ve çektireceğimi bile bile. Huzurum beni terk ediyor bir anda huzursuzluk tek gerçeğim oluyor yorgun düşene kadar canım yanana kadar bekliyorum bu dünya da sonra geri çekiliyorum bir süre konuşmak hatta nefes almak bile zor geliyor. Sonrası uzun bir karanlık ve bekleyiş umudumun beni bulmasını bekliyorum ışığımın geri dönmesini bahar güneşimin iliklerime işlemesini..
