19 Mart 2010, Cuma
saat: 11:22
insan mutsuzken neden daha cok yazasi gelir? neden en guzel tespitlere en zor anlarin sonunda varilir?
cunku insanin nefsi ve egosu yara alir. (ego kelimesine gicik oldum, eski tabiriyle ene diyelim bundan sonra) acizlesir, zayiflasir: saflasir. farkinda olarak ya da olmayarak nefsini ya da enesini bir nebze olsun asmis olur. dolayisiyla dogrudan esyanin hakikatine nazar etmesine engel olan perdelerden bir kacini aralamistir. hakikatli bir nazarla bakar, hakikatten isaretler gorur, mutmain olur. (asil mutluluk budur)
mutlu oldugunda ise (iste burda neseli kelimesini kullanmak belki daha dogru, cunku neseli olmak daha degisken ve buradaki temaya daha uygun bir kelime), bilhassa mutluluguna nefsi hesabina bakiyorsa, mutlu olma sebebi enesini besliyorsa onune en buyuk engelleri koymus demektir. ve bu neseli olma hali nefsinin ve enesinin beslenmesi durdugu anda gecer, kaynak kesilince tam tersi bir hale burunur, kisi "nesesiz" olur. ene gecmisten beslendigi icin, gecmise doner, gecmiste yasar, gecmisten medet umar: mutlu olmaya calisir. neseli olmak ve mutlu olmak kavramlarinin ayrimina varamadigi bu noktada kurtulus yara almaktadir!
