24 Mart 2010, Çarşamba
saat: 00:13
Ankara hızlı ve yaşlı bir biçimde sona erdi.
Bu defa daha bi hüzünlü müydü, bana mı öyle geldi bilmiyorum. Dönme fiilinin içine girmemle beraber şeriatçı amcadan (Botan'ın dediğine göre, o tip tarikat insanları genelde kısa pantolon giyermiş biz de oradan anladık, bilmiyorum bir gelenek olsa gerek), sol yanımda oturan ve uçaktan korktuğu için, uçak motorlarını çalıştırır çalıştırmaz üzerimden yırtılan teyze, sağ tarafımdaki 1.40 ve onu takribi 1.35 gösteren kovboy şapkalı adamın 1 saat 10 dakikalık bir uçuşta 11 kez hostesi çağırması gibi atlanamayacak detaylarla karşılaştım.
Sonra odama girdim, ve uyudum tabii. Sefam olsun.
On behalf of our captain and kumarcı teyzeler; i wish a yeni bir flight to Ankara as soon as possible, zire bundan bi skim anlamadım.
