26 Mart 2010, Cuma
saat: 01:42
noktamı nerede düşürdüğümü bilmez bir ünlemim, an itibariyle...
ne bir rakam ne bir harfim, biraz phallic bir sembol belki...
ezber bozan, bozmak için bozan bazen...
Çok değil bir kaç mevsim önce üç nokta kadar bağlanmıştım ünlem olmaya...
kış uykusunda ne değişti bilemiyorum hiç...
döktüğüm bir deri yok yatağımda, eskitilmiş bir kürkte taşımıyorum omzumda, mevsim dönüşü dökmüyorum tüylerimi sağa sola, ama işte öyle farklı birşeyler var.
iki yıl öncesine kadar kanser kelimesini yazamayan ben, hatta herhangi bir yazı yazamayan ben kanser öğüren, kanser kusan, kanser boşalan, kanser doğuran, kanser yumurtlayan, kanser dölleyen, kanser sıçan, kanser hazmeden, kanser akan bir şey yazmaya başladım.
nasıl nereye gittiğini bilmeden yazıyorum...
İnce biri "devamını kaldıramam" dedi, bir usta "sakın durma"...
Oysa aklımda "ya yazan ben değilsem?"
noktam, böbreğimdeki taşla düştü mü acaba kubura?
birde zorla uzanmak, tutuşturmak ellerine, dahil olmak var ya insanlara, 'hayat' ugruna en çok o koyuyor, telefondaki boşlukta...
