26 Mart 2010, Cuma
saat: 05:59
zar zor tutunduğum uykudan ağlayarak uyanıp koparılmayı hakedecek ne yapmış olabilirim diye düşünüyorum ya da düşündüğümü varsaymaya çalışıyorum onbeş dakikadır, henüz bulup kavrayamadım, yeterince haykıramadan ağlayarak. herşey, herkes ve hayat kendi aralarında anlaşmış sanki, en olmadık noktalarından tutup canımı acıta acıta sıkıyorlar iğrenç kahkahalarını tokuşturarak adı yıllar olan süreklilik çatısı altında.
ne zor dayanmak..bilmiyorlarki.
aklımı birileri çekip alsa da yalnızca deliliğimle baş başa kalabilsem artık.
avalanche, veux-tu m'emporter dans ta chute?
kanamasın ruhum artık, yanmasın canım, yorgunluktan ağırlaşmasın bedenim. daha nereye kadar sürecek bu işkence?
