28 Mart 2010, Pazar
saat: 14:52
Kalkıp mutfağı temizlemem gerekiyor. Uyanık olmaya uyanığım ama ne o yağlı bulaşıklarla uğraşmak istiyorum, ne de herhangi bir konuşmaya dahil olmak. İçimi sıktı bu saat değişimi. Bir cumartesi gecesi saat on buçukta yatıp pazar sabahı yedide kalkıp nasıl sekiz olduğunu almam bir kaç saniye aldı. İçeri giren insana günaydın hayatım demek isterken espri olarak işaret yemek içimi açtı diyemem.
Ne oluyor bana çözemiyorum. Yıllar önce yapmak istediğim şey durup durduk yerde bana bahşedilmiş gibi duygusuzlaştım. Ne kedime ne kuşa ne insanlarıma karşı hislerim kalmadı, en azından olumlu. Düşündükçe kızabildiğim birinin olması bile daha olumlu geliyor şu an.
Bana ettiği abuk laflardan sonra 156'yı arayıp, ihbar etmemek için kendimi zor tuttuğum biri var. Tutmamın tek sebebi iki tane minimini kızının olması. Gerçi bana göre onsuz daha iyi bir hayat sürerler ama o minimini kızlardan birisi o kadar hassas ve narin ki en ufak bir gözyaşına duygularıma kavuştuğumda üzüleceğim kesin.O ufak tefek meleğimsi kız tezgaha düşmesi sebebiyle boğazına iç ve dış toplam 16 dikiş yememiş olsa belki yine bile arardım 156'yı ve sonrasına büyük bir rahatlama yaşayacağıma eminim. Ama önceki güncelerimde de bahsettiğim gibi bilerek ve isteyerek yaptığım üç adet kötülüğüm varken neden sayısını durup durduk yerde arttırayım?
Benim canım sıkkın ya bu açık. Yoksa pırıl pırıl bir günde durup durduk yerde neden duygusuzlaşayım?
