28 Mart 2010, Pazar
saat: 22:58
korlanmış bir alevmiş gibi hissediyorum içimde, yine yanıyor acıtıyor ama alevi yok dumanı az. yakında küllenir mi diyorsun.
içimdeki çok değişik bir his, kelebeğin yeniden kozadan çıkması gibi, kanatlarına yeni yeni alışıyor gibi, sürünmeyi unutmuş gibi ama hala sürünecekmiş gibi.
onu eskisi kadar arzuluyor muyum acaba? gözden uzak olan gönülden uzak olmak zorunda mı? bana bu negatif hisleri pompalamak zorunda mı?
gitmesini istememiştim oysaki. yine yapıyor kafasındakini, onun için hiç bir şey ifade etmemişim, etmiyorum ve etmeyecek demek oluyor bunlar. duygularımın beni aptallaştırdığı bu son noktadan nasıl sıyrılacağım. kurban olmadan önce koyun oldum bir güzel sürülüyorum. defterim de dürülecek yakında.
uzak durmak herşeyi yeniden alevlendirmiyor, sadece külleri savuruyor. git diyemiyorum gel diyemiyorum. bu kadar büyük dünyada kendimi sıkıştırdığım bu dar ve çıkmaz sokağa bakar mısın..
işte salaklığına doyma diye buna denir ve her seferinde diyorum. demeye de devam edeceğim gibi duruyor...
kendimi ifadede zorlandığım anlar yine bu anlar
ben gidiyorum
ADI: çöl
