29 Mart 2010, Pazartesi
saat: 10:09
yanlis zamanda geliyor F bana, hep ama hep.. ve gecmis hic bir zaman unutulmuyor.. ben o sehri terkederken , yuzum camda onu son bir kez gormeyi beklerken o yoktu. cesareti yokt beni bir kez daha gormeye, son 10 senedir bana sarkilar yazmaktan , methiyeler duzmekten oteye hic cesareti olmadi. simdi ne degisti. hic bir sey, inanilacak , sevinecek bir sey yok ortada. o ayni F. dengesiz bir terazi iste. sevmeyi seven, aski seven, hayati adiycak aski adiycak bir hayal arayan, ve en erisilmezini buldugu icin de mutlu olan bir terazi. farkimiz yok valla, uzulmuyorum o yuzden onun icin. aksine onu sansli buluyorum, arada bir bana donup , sensiz yasanmiyor, zaman gecmiyor demelerini bir kitabi okur gibi okuyorum netten. ne mi olucak? onu bir daha hic gormeyecegim, cunku onu gormeyi en son istedigim gun o gundu ve ,o duygu ordakaldi. karabuk sinirlarini gectigim anda artik o yoktu.
nasil oluyor diyorsun bana , oluyor iste. bu da benim savunma mekanizmam. bitmesi gereken bitiyor. bitmeyen kalmadi malesef, o en buyuk asklar bile bitti. I bile artik bir hayal , yuzunu hatirlmiyorum, sesini de, yakinda ismini de unuturum..
zor artik be, cok zor, hersey zor. gecen Zeux sordu, seninki ne oldu diye, o an benim ki ? hangisi dedim, ama sonra anladim O dan bahsediyordu. tabiyki de tarih oldu dedim. Tarih olmayacak birinin olucagina inancim da yok artik. kafam rahat, ask mesk , salla gitsin,hos bir adrenalin, ama ben zaten adrenalin bombasi seklinde yasiyorum. ama ben karar verdim, efsaneyi sonlandiracagim.
onun teklifine cevap verecegim. ne kaybederim ki. bi cocuk yapip ayrilma fikri bile kafamda yanip sonen yangin alarmi gibi. cok feci seyler dusunuyorum, allah akil fikir versin..
az kaldi
geri sayimdayim.. istanbul amsterdam bunlarin hic biri beni heyecanlnadirmiyor aslinda. beni kasimda donusum heyecanlandiriyor. alicagim uc kurus maas ile eve cikmadan annemlerde kalmayi planliyorum. ocakta guney amerikaya gitmeyi, sonra belki oraya yerlesmeyi planliyorum, belki hic geri donmem.. donmesem ?
saat: 10:10
yanlis zamanda geliyor F bana, hep ama hep.. ve gecmis hic bir zaman unutulmuyor.. ben o sehri terkederken , yuzum camda onu son bir kez gormeyi beklerken o yoktu. cesareti yokt beni bir kez daha gormeye, son 10 senedir bana sarkilar yazmaktan , methiyeler duzmekten oteye hic cesareti olmadi. simdi ne degisti. hic bir sey, inanilacak , sevinecek bir sey yok ortada. o ayni F. dengesiz bir terazi iste. sevmeyi seven, aski seven, hayati adiycak aski adiycak bir hayal arayan, ve en erisilmezini buldugu icin de mutlu olan bir terazi. farkimiz yok valla, uzulmuyorum o yuzden onun icin. aksine onu sansli buluyorum, arada bir bana donup , sensiz yasanmiyor, zaman gecmiyor demelerini bir kitabi okur gibi okuyorum netten. ne mi olucak? onu bir daha hic gormeyecegim, cunku onu gormeyi en son istedigim gun o gundu ve ,o duygu ordakaldi. karabuk sinirlarini gectigim anda artik o yoktu.
nasil oluyor diyorsun bana , oluyor iste. bu da benim savunma mekanizmam. bitmesi gereken bitiyor. bitmeyen kalmadi malesef, o en buyuk asklar bile bitti. I bile artik bir hayal , yuzunu hatirlmiyorum, sesini de, yakinda ismini de unuturum..
zor artik be, cok zor, hersey zor. gecen Zeux sordu, seninki ne oldu diye, o an benim ki ? hangisi dedim, ama sonra anladim O dan bahsediyordu. tabiyki de tarih oldu dedim. Tarih olmayacak birinin olucagina inancim da yok artik. kafam rahat, ask mesk , salla gitsin,hos bir adrenalin, ama ben zaten adrenalin bombasi seklinde yasiyorum. ama ben karar verdim, efsaneyi sonlandiracagim.
onun teklifine cevap verecegim. ne kaybederim ki. bi cocuk yapip ayrilma fikri bile kafamda yanip sonen yangin alarmi gibi. cok feci seyler dusunuyorum, allah akil fikir versin..
az kaldi
geri sayimdayim.. istanbul amsterdam bunlarin hic biri beni heyecanlnadirmiyor aslinda. beni kasimda donusum heyecanlandiriyor. alicagim uc kurus maas ile eve cikmadan annemlerde kalmayi planliyorum. ocakta guney amerikaya gitmeyi, sonra belki oraya yerlesmeyi planliyorum, belki hic geri donmem.. donmesem ?
