29 Mart 2010, Pazartesi
saat: 20:21
ölüm ne tuhaf birşey değil mi?
sevdiğimiz bir insanı kaybediyoruz.arkasından çok ağlıyoruz.ortak tanıdıklarımızla ondan bahsediyoruz.bazen arkasından bazı davranışlarımız adına vicdan azabı duyuyoruz.bazı eylemleri yapmamayı tercih ediyoruz çünkü ona haksızlık olduğunu düşünüyoruz.bazen onun adına projeler yapıp ona ithaf ediyoruz.çok içimize dokunduğu bir anda onun için bir şarkı çalıyoruz.bir yazı yazıyoruz.çok düşünüyoruz.
halbu ki ölüm ölüm işte.arkasından bu kadar şey yapmamızın hiçbir anlamı olmuyor.onun için olduğunu düşünüyoruz ama yok ki artık o.çok uzaklarda filanda değil.yok işte.
ne?kendimizi mi rahatlatmak amacıyla yapıyoruz.
peh!
şu sıralar çok aklıma geliyor.kendi ölümüm.ben öldükten sonra.
birileri çok ağlayacak evet.
bir araya gelicek bazen insanlar.içki içerken adım geçicek yok oluşum çok dokunucak ve belki birkaç parça çalıcaklar adıma.ve şerefe yapıcaklar.biraz ağlayıp sonra gülüseyecekler filan arkamdan.
sinirlerim bozuluyor.yokum ki ben artık.bencillik bu yapacağınız diyorum onlara.kendiniz için yapıyorsunuz.
volkan ı düşünüyorum sonra.hiç haketmediği birşekilde gitti buradan ve...
çok düşünüyorum çok aklıma geliyor.her an girebiliyor aklıma.dolmuşta , uyumadan önce , yemek yerken.keşke inansam ölümden sonra ki yaşama biraz ve inansam biyerlerden bizi gördüğüne hissettiğine.
ve an itibariyle çalan parçayı ona hediye etmek istiyorum.her ihtimale karşı ölümden sonra biyerlerde varolabildiyse hala duysun sevsin keyiflensin diye.(ki inanmıyorum ama ihtimaller işte)
groundation-one more day
