30 Mart 2010, Salı
saat: 00:33
kalabalığın arasında yalnız olduğumu hissediyorum. eğlence, oyunlar, boş kelimeler, güvenilmeyenler, kendini kanıtlamaya çalışanlar, istediğim zaman sahip olamayacağım, konuşamayacağım insanlar..
bilmiyorum.. bana kendisine güvenebileceğimi söyleyen, tek güvendiğim, sonuna kadar yanımda olacak ve şu hayatta en çok sevdiğim anneannem uzaktayken ve ağrılıyken yalnız hissediyorum..
o benim tek ailem.
gerçekten kalbimi ve hislerimi duyabilen olabilse yanımda.. Bana soru sormasın, anlatmasın. Sadece birlikte yere uzanıp müzik dinlesek... yanımda olduğunu bilsem yeter.
bilmiyorum günce...
gözyaşlarım kadar kalabalık..
bir o kadar da ıssız.
...
