31 Mart 2010, Perşembe
saat: 23:57
Soğuklukmuydu?
Alışılmışlık mı?
yoksa kabul edişmiydi?
Dokuz ay sonra cansız bir bedene dokunmak ve daha soğumamışken.. hayatın ne kadar anlamsız ve saçma olduğunu hatırlıyordu.
Kurduğumuz hayaller, yaptığımız planlar, kızdığımız şeyler, sıkıntılarımız, sorunlarımız... Ne için?
Ne kadar kolay unutuyoruz sonu. Ve Tanrı ara ara hatırlatıyor, bazen yakından tanık oluyoruz, bazen uzaktan bazende yoldan geçerken...
İşte o zaman herşeyin ne kadar boş olduğunu hatırlıyorsun. İki adım sonra unutuyor ve kendini hayatın yapışkan akışına bırakıyorsun. Hayat devam ediyor çünkü.
Allah Mekanını cennet etsin adını dahi bilmediğim amcanın.
Duygularım nerede biLmiyorum, bu tepkisizliğe bi anlam veremiyorum. Daha fazla soğuyarak ruhsuz biri olmaktan korkuyorum.
