02 Nisan 2010, Cuma saat: 06:20 İnsanoğlu duygularına hakim olabilse keşke... Özlemese mesela Herşeyi yıkıp geçenlerin resmine bakarken içi titremese... O güzel anları bir anda unutabilse... Kötü anlarıda tabi... O kişilere dair herşeyi unutabilse... Heran'ı mesela özelemesem böyle... Yaptığı hainliklerle birlikte ona dair herşeyi unutabilsem... Ama yapamam ki... Koyun koyuna ağladık sarsıla sarsıla, dizime yattı saçalrını okşadım. Katılana kadar güldük. Gizli işler çevirdik, eğlendik. Konur sokata çay içerken derin sohbetlere daldık Babam ve oğlumu izlerken uzaklarada kaybolduk, içimiz yandı, hüzünlendik... Hep birlikte olduk... Sonra... Sonra herkes gibi değişti. Bir ben olduğum yerde, olduğum gibi kalıyorum... Ben artık babamdan başka kimseyi özlemek istemiyorum günce... ne Burcuyu, ne Emrahı, ne Heranı, ne abla ve abilerimi kimseyi anlıyomusun... Anlamazsın günce, seni, senli günleri silen insanları özlemek ne demek, anlayamazsın.... sende özleme beni Resimler hayaller paramparça senin de gözlerin uzaklara öylece dalmıyor mu hiç söyle kim haklı kim suçlu bir galip araken yitirdik hikayemiz böyle ne biliyorsun kim güler sonunda bir ömür boyu yalnızlık galip belkide sana kalmaz kime kalmışki bu malla mülkle kandıran dünya oynak böyle değişiyorsun yitiriyorsun sen bizi günden güne lametadellamela