02 Nisan 2010, Cuma
saat: 10:43
Dün akşam düşündüm de yıllar öncesi, daha orta okulda falandım sanırım babaannemi kaybettiğimiz zaman.. Sabah kardeşimin su istemesi ile yatağında ölü bulmuştum. Kalp krizi geçirmişti gece uykusunda.. Ve yaklaşık iki ay boyunca geceleri uyuyamamıştım.. Annemi babamı da babaannem gibi kaybedeceğim sanmıştım.. Gece yarısı nefeslerini kontrol ediyordum hep.. Hatta uyandırıyordum.. Annemle de Babamla da bahçe de sabahladığımızı hatırlıyorum.. Psikolojik bir çöküştü benim için.. Onları koruma iç güdüsüyle her gece bitkin düşene kadar uyanık kalıp, kendimce onları ölümden korumaya çalışmıştım.. Ama ne oldu yıllar sonra ben babamı koruyamadım.. Hiç beklemediğim bir anda kaybettim. Babam babaannemin ardından nasılda ağlamıştı.. Annesini kaybetmiş olmasının acısıyla bana ve kardeşime sarılmış gözyaşı dökmüştü.. Babacığımı ilk kez öyle ağlarken görmüştüm.. Benim için babam hiç ağlamazdı.Nitekim o güne kadar da babamın o kadar duygusal olduğunu görmemiştim.. Ama babaannemin ölümünden sonra babam daha yufka yürekli olmuştu.. Duygusal bir filmde, içini yakan şarkılarda yada bizimle ilgili duygularını anlatırken sürekli o gözyaşlarına şahit oldum.. Benim koca çınarımın gözünde o yaşları gördüğüm her zaman içim acıdı.. Kıyamadım hiç onun üzülmesine.. Sımsıkı sarılıp öperdim gözyaşlarının aktığı yanaklarından.. O da bıyıklarını batıra batıra kocaman öperdi yanağımdan.. Çok özledim be güncecim çok..
