02 Nisan 2010, Cuma
saat: 17:58
ben gerçekten tahammül edilemez bir insanım.
yani ben olsam eminim bana tahammül edemezdim.
çevremdeki insanları taktir ediyorum.
kendimede uyuz oluyorum.
kompleksli miyim hayır.
takıntılı mıyım evet.
kızıyorum kızıyorum herşeye herkese.trafiktende nefret ettim zaten bugün!sinir stres..
sınavlar nasıldı biri iyi biri kötü..günler torbaya girmişya!
çok sıkıldım ders çalışmaktan,çalışmamaktan da..
evet kiloda aldım çünkü sürekli uyku ve yemek modundayım..
kalbimde kırık..parça pinçik..ne hissediyorum bilmiyorum.kime kızıyım? kendime mi? kabullenmesi zor da olsa evet kendime kızmalıyım.çünkü ben ona deli gibi aşıkken,o aslnda en yakın arkadaşıma yazdı ve ben salakça üstüme alındım,üstüne üstlük kullanıldım.sonrasında tek bir özür bile dilememesinin yanında hala en yakın arkadaşımla fazlasıyla samimiyken ben sadece sustum.hala susuyorum.ki sonrasında arkadaşlarımda hayal kırıklığına uğramışlarmış ve yanımda göremedim.neyseki sonrasında dank etmiş ama kırgınlıklar geçer mi? geçmez..
birini daha silerken,boşluk mu içine düştüğüm?bilmiyorum.hayal kırıklığı mı?bilmem.3 aydır hala sürer mi? sürer.
ve aynı ortamda hergün yüzyüze bakmak.en azından artık eskisi kadar değil.
garip günce.hayatın neler getireceğini bilemiyoruz.duyarsızlaşmak doğru mu?öyleyse yaşamak neden duygusuzca?
kendini mi değiştirmeli insan?
yalnızlığı mı kabullenmeli tamamen?
bilmiyorum.
